Dlaczego banki centralne utrzymują złoto w rezerwach walutowych?

Złoto od wieków jest niezbędnym składnikiem rezerw państw, a zainteresowanie banków centralnych nie słabnie. Także w tym roku będą nabywcami netto. Posiadają ponad 35 000 ton, około jednej piątej całego wydobytego złota. Dlaczego tak długo pozostaje kluczowym aktywem?

Jedną z głównych funkcji jest dywersyfikacja rezerw. Banki odpowiadają za waluty, których wartość zmienia się wraz z oceną gospodarki. W sytuacjach kryzysowych mogą drukować pieniądze, zwłaszcza gdy stopy przez ponad dekadę pozostawały blisko zera. Może to zapobiegać kryzysowi kosztem osłabienia waluty. Złoto jest natomiast ograniczonym, namacalnym dobrem, którego podaż trudno szybko zwiększyć — naturalnym zabezpieczeniem przed inflacją.

Nie wiąże się z ryzykiem kredytowym emitenta ani ryzykiem niewywiązania się kontrahenta z zobowiązań. Zapewnia zaufanie w każdym otoczeniu, będąc obok obligacji skarbowych jednym z najważniejszych światowych aktywów rezerwowych.

Dodatkową zaletą jest odwrotna zależność od dolara, wciąż jedynej waluty w pełni światowej. Gdy dolar spada, złoto zwykle rośnie, chroniąc rezerwy podczas wahań.

Tradycyjne potęgi — USA, Niemcy, Francja i Włochy — już nie zwiększają zasobów, lecz utrzymują duże posiadane rezerwy. USA mają ponad 8100 ton, niemal 78% rezerw walutowych. To ponad dwukrotnie więcej niż mają zajmujące drugie miejsce Niemcy, z ponad 3300 tonami, około 74% rezerw. Niemcy są też największym rynkiem złota Europy.

Islandia ma około 1,98 tony w Banku Anglii w Londynie. Nie kupowała złota od ponad 20 lat; stanowi ono około 2,33% jej rezerw.